تبليغاتX
روز های پاییزی من

روز های پاییزی من

شعر های عاشقانه

خبر از آمدن چلچله هاست
بوی نوروز ز طرب ها پیداست

فصل سرما ز زمین رخت بربست
وقت جلوه گری گندم هاست

باغ وبستان نفسی تازه کنند
نوبت روییدن نرگس هاست

سال نو هستی ز نو جان گیرد
وقت آواز خوش بلبل هاست

رفت اسفند وبه فروردین داد
دفتر هستی که از سوی خداست


میهمان سال نو و بهار نوست
میزبان را به دلها غوغاست

ای که بیهوده نشستی در غم
گر نه شادی همه عمرت به فناست

گر نداریم به لب لبخندی
مشکل از جنس بد اندیشه هاست

مرد دیروز امروز را فرصت شمار
عید نوروز فصل مرگ غم هاست

گر که بادی می وزد بر زندگی
بر عیار وامتحان ریشه هاست

ای عزیزان غافل از هم نشوید
کس چه داند که چه بازی فرداست

کینه وآز طمع بیرون کن
فطرتت شایسته خوبی هاست

بزدای گرد وغبار از دل خود
دم اینجا ز درو پنجره هاست

هر چه در عالم هستی پیداست
همه در خدمت ما انسان هاست

از صدای ماندگار گر بشنوی
سیر سالک در میان شب هاست

مژده ای دل که خوشی سیری نیست
دل خوش قدر همه دریاهاست

مطربا چنگی بزن زین باد خوش
جشن آیین اهورا مزداست

+نوشته شده در شنبه پنجم فروردین 1391ساعت11:4توسط شادی | |

باد بازیگوش

بادبادک را

        بادبادک

               دست کودک را

                               هرطرف می برد

                                          کودکی هایم

                                                بانخی نازک به دست باد

                                                                           آویزان!

 

                                           *قیصرامین پور*

+نوشته شده در سه شنبه بیست و دوم آذر 1390ساعت3:37توسط شادی | |

سلام

هفدهم آذر وبلاگ من ۲ساله شدتازه داره راه رفتنشو تندو تندو تند میکنه

باید اعتراف کنم یکم تو آپ کردن وبم تنبلی میکنم

ولی خب مهم نیست مهمه اینه که هنوزم من روزهای پاییزیم رو

دارم وخوشحال که این پاییز آروم و عاشقانه با من سپری شد

همه ی پاییز ها یه انتظارند برای من !برای رسیدن به کسی که نمیدونم

کی میاد! اصلا کسی هست که منو تو پاییز چشم براه خودش گذاشته باشه؟؟؟

به هرحال تولدت مبارک روزهای پاییزی من

+نوشته شده در یکشنبه بیستم آذر 1390ساعت1:51توسط شادی | |

قطار می رود

تو می روی

تمام ایستگاه می رود!

ومن چقدر ساده ام !

که سالهای سال

در انتظار تو

کنار این قطار رفته ایستاده ام

وهمچنان به نرده های ایستگاه رفته

تکیه داده ام!!!

 

                                     *قیصر امین پور*

+نوشته شده در یکشنبه بیستم آذر 1390ساعت1:40توسط شادی | |

دیشب باران قرار با پنجره داشت

روبوسی آبدار با پنجره داشت

یکریز به گوش پنجره پچ پچ کرد

چک چک  ُچک چک... چکار با پنجره داشت؟؟؟

 

                                 *   قیصر امین پور*

+نوشته شده در جمعه هجدهم آذر 1390ساعت14:52توسط شادی | |

باز باران،
با ترانه،
با گهرهاي فراوان
مي‌خورد بر بام خانه
من به پشت شيشه تنها
ايستاده در گذرها
رودها راه اوفتاده
شاد و خرم
يك دو سه گنجشگ پرگو
باز هر دم
مي‌پرند اين سو و آن سو
مي‌خورد بر شيشه و در
مشت و سيلي
آسمان امروز ديگر
نيست نيلي
يادم آرد روز باران
گردش يك روز ديرين
خوب و شيرين
توي جنگل‌هاي گيلان:
كودكي ده ساله بودم
شاد و خرم،
نرم و نازك
چست و چابك
از پرنده،
از چرنده،
از خزنده،
بود جنگل گرم و زنده
آسمان آبي چو دريا
يك دو ابر اين‌جا وآن‌جا
چون دل من،
روز روشن
بوي جنگل تازه و تر
همچو مي ‌مستي‌دهنده
بر درختان مي‌زدي پر
هر كجا زيبا پرنده
بركه‌ها آرام و آبي
برگ و گل هر جا نمايان
چتر نيلوفر درخشان
آفتابي
سنگ‌ها از آب جسته،
از خزه پوشيده تن را
بس وزغ آن جا نشسته
دمبدم در شور و غوغا
رودخانه
با دوصد زيبا ترانه
زير پاهاي درختان
چرخ مي‌زد، چرخ مي‌زد همچو مستان
چشمه‌ها چون شيشه‌هاي آفتابي
نرم و خوش در جوش و لرزه
توي آن‌ها سنگريزه
سرخ و سبز و زرد و آبي
با دو پاي كودكانه
مي‌دويدم همچو آهو،
مي‌پريدم از سر جو
دور مي‌گشتم زخانه،
مي‌پراندم سنگريزه
تا دهد بر آب لرزه
بهر چاه و بهر چاله
مي‌شكستم كرده‌خاله

مي‌كشانيدم به پايين
شاخه‌هاي بيدمشكي
دست من مي‌گشت رنگين
از تمشك سرخ و مشكي
مي‌شنيدم از پرنده
داستان‌هاي نهاني
از لب باد وزنده
رازهاي زندگاني
هرچه مي‌ديدم در آن‌جا
بود دلكش، بود زيبا
شاد بودم،
مي‌سرودم:
«روز! اي روز دلارا!
داده‌ات خورشيد رخشان
اين‌چنين رخسار زيبا
ورنه بودي زشت و بي‌جان!»
«اين درختان
با همه سبزي و خوبي
گو، چه مي‌بودند جز پاهاي چوبي
گر نبودي مهر رخشان؟»
«روز اي روز دلارا!
گر دلارايي است از خورشيد باشد
اي درخت سبز و زيبا!
هر چه زيبايي است از خورشيد باشد»
اندك اندك، رفته رفته، ابرها گشتند چيره
آسمان گرديده تيره
بسته شد رخساره‌ي خورشيد رخشان،
ريخت باران، ريخت باران
جنگل از باد گريزان
چرخ‌ها مي‌زد چو دريا
دانه‌هاي گرد باران
پهن مي‌گشتند هر جا
برق چون شمشير بران
پاره مي‌كرد ابرها را
تندر ديوانه غران
مشت مي‌زد ابرها را
روي بركه مرغ آبي
از ميانه، از كناره،
با شتابي،
چرخ مي‌زد بي‌شماره
گيسوي سيمين ما را
شانه مي‌زد دست باران
بادها با فوت خوانا
مي‌نمودندش پريشان
سبزه در زير درختان
رفته رفته گشت دريا
توي اين درياي جوشان
جنگل وارونه پيدا
به! چه زيبا بود جنگل!
بس ترانه، بس فسانه،
بس فسانه، بس ترانه
بس گوارا بود باران!
به! چه زيبا بود باران!
مي‌شنيدم اندر اين گوهرفشاني
رازهاي جاوداني، پندهاي آسماني:
«بشنو از من، كودك من،
پيش چشم مرد فردا
زندگاني، خواه تيره، خواه روشن
هست زيبا! هست زيبا! هست زيبا!»

 

                                                           *مجدالدین میرفخرایی*

+نوشته شده در دوشنبه یازدهم مهر 1390ساعت3:20توسط شادی | |

پاییز!


آغاز این سروده حزن انگیز

تسلیم برگ در برابر بادی که می وزد

و باغ در سکوت شبی وهمناک

آه

در زیر نور ماه

ماه پریده رنگ

بی برگ و بی گیاه

مرغان نغمه خوان همگی کوچ کرده اند

و بانگ زاغ

           در تمامی باغ

و باغ

    غرق داغ

و باغبان غمزده

تسلیم این طبیعت بی رحم

کور

        لال

قلبش پر از ملال

 

گل های دست پرور او،اما

بر خاک ریختند

زین دیولاخ شوم

                    هزاران گریختند

دیگر به باغ یک گل شاداب تازه نیست

و

  باغبان گریست

 

                                                 *حميد مصدق*

+نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم شهریور 1390ساعت5:14توسط شادی | |

آسمانش را گرفته تنگ در آغوش
ابر ، با آن پوستین سرد نمناکش
باغ بی برگی
روز و شب تنهاست
با سکوت پاک غمناکش
...
ساز او باران ، سرودش باد
جامه اش شولای عریانی ست
ور جز اینش جامه ای باید
بافته بس شعله ی زر تار ِ پودش باد .

گو بروید ، یا نروید ، هر چه در هر جا که خواهد ،
یا نمی خواهد
باغبان و رهگذاری نیست .
باغ نومیدان ،
چشم در راه بهاری نیست .

گر ز چشمش پرتو ِ گرمی نمی تابد
ور به رویش برگ ِ لبخندی نمی روید ؛
باغ بی برگی که می گوید که زیبا نیست ؟
داستان از میوه های سر به گردونسای اینک خفته در تابوت ِ
پست ِ خاک می گوید .

باغ بی برگی
خنده اش خونی ست اشک آمیز .
جاودان بر اسب ِ یال افشان ِ زردش می چمد در آن
پادشاه فصلها ، پاییز .

 

                                                               *   مهدی اخوان ثالث*


+نوشته شده در جمعه هفدهم تیر 1390ساعت19:23توسط شادی | |

خود نمی داند!

هر چه باشد رویاست می ماند؟

نه دست هایم نمی رسد

که ستاره آرزوی محال را بچینم

تنها از این نگاه پدرانه به رویای کودکی خواهم رفت.

تنها باید باشی که بدانی

آن چه برای من از چیدن ستاره مهم تر است

رویای پاک پدرانه است

راستش را بخواهی

این رویا یک بیداری است

ماه هاست به این بیداری عادت دارم

مثل شب خاموش و شبیه آرزوی دور افتاده

این است راز چشم های من!

 

                                    شاعر :پریچهر مهدیخان   

+نوشته شده در شنبه نهم بهمن 1389ساعت19:32توسط شادی | |

وقتي تو نيستي
نه هست هاي ما
چونان که بايدند
نه بايد ها...




مثل هميشه آخر حرفم
و حرف آخرم را
با بغض مي خورم
عمري است
لبخند هاي لاغر خود را
در دل ذخيره مي کنم :
باشد براي روز مبادا !
اما
در صفحه هاي تقويم
روزي به نام روز مبادا نيست
آن روز هر چه باشد
روزي شبيه ديروز
روزي شبيه فردا
روزي درست مثل همين روزهاي ماست
اما کسي چه مي داند ؟
شايد
امروز نيز روز مبادا باشد !




* * *




وقتي تو نيستي
نه هست هاي ما
چونانکه بايدند
نه بايد ها...




هر روز بي تو
روز مبادا است !

                                                        قیصر امین پور

+نوشته شده در شنبه چهارم دی 1389ساعت2:48توسط شادی | |